ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ

ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ

Ο νομός Θεσπρωτίας είναι ένας από τους τέσσερις νομούς της Ηπείρου, ο οποίος διακρίνεται για τις απαράμιλλες φυσικές καλλονές του αλλά και για την μακραίωνη και πολυτάραχη ιστορία του. Ο νομός συνορεύει ανατολικά με το νομό Ιωαννίνων, νότια με τον νομό Πρεβέζης, βόρεια με την Αλβανία και δυτικά βρέχεται από το Ιόνιο Πέλαγος. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ηγουμενίτσα, η οποία διαθέτει το σημαντικότερο, κομβικό λιμάνι της ηπειρωτικής Ελλάδας καθώς αποτελεί το συνδετικό κρίκο με την Ευρώπη. Αυτό την καθιστά έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς κόμβους της χώρας. Η Ηγουμενίτσα συνδέεται ακτοπλοϊκά με την Κέρκυρα, τους Παξούς, την Πάτρα και λιμάνια της Ιταλίας όπως το Μπάρι, το Πρίντεζι, η Βενετία και η Ανκόνα.

Η περιοχή κατοικείται από τα πανάρχαια χρόνια. Στα εδάφη της η μυθολογία έσμιξε με την ιστορία, δημιουργώντας την ξεχωριστή ταυτότητα της Θεσπρωτίας.

Σύμφωνα λοιπόν, με τους αρχαίους συγγραφείς η Θεσπρωτία αποτελεί την κοιτίδα του Ελληνισμού, καθώς οι Θεσπρωτοί θεωρούνται απόγονοι του Δευκαλίωνα και της Πύρρας από τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην, ο γενάρχης των Ελλήνων. Από τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία, στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Κι αν η ιστορική αλήθεια καλύπτεται – ως ένα βαθμό - από τον μύθο, οι ιστορικές πηγές και τα αρχαιολογικά ευρήματα τεκμηριώνουν την σημαντική πορεία της ηπειρωτικής περιοχής και τον ανέκαθεν καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε στα δρώμενα της Ελληνικής ιστορίας. Αξίζει να αναφέρουμε στην ευρύτερη περιοχή κατά τους αρχαίους χρόνους άκμασαν σπουδαίες πόλεις, όπως, η Έλλα, η Εφύρα, η Τορώνη, η Τιτάνη, η Φανώτη κ.α.

Επίσης, εδώ συναντάμε και δύο ιδιαίτερα σημαντικές περιοχές για την αρχαία Ελλάδα. Το νεκρομαντείο και το ποταμό Αχέροντα, μέσο του οποίου ο Χάροντας οδηγούσε τις ψυχές των νεκρών στον κάτω κόσμο. Η περιοχή που οριοθετείται από το στενό και επιβλητικό φαράγγι που σχηματίζουν τα βουνά της Παραμυθιάς και του Σουλίου και είναι γνωστή ως ‘Στενά του Αχέροντα’, ξεχωρίζει για την εκπληκτική ομορφιά της, ενώ οι προαιώνιοι θρύλοι και οι λαϊκές δοξασίες της προσδίδουν μια μυστηριώδη γοητεία, η οποία αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες που σπεύδουν να γνωρίσουν την ιδιαίτερη αυτή περιοχή, όπου τα επίγεια σμίγουν με τον ‘κάτω κόσμο’.

Ο επισκέπτης κατά την περιήγησή του στον νομό Θεσπρωτίας θα διαπιστώσει ότι η φύση προίκισε με απίστευτες ομορφιές την περιοχή αυτή της Ηπείρου. Διαθέτει ορεινές περιοχές που γοητεύουν με τα καταπράσινα τοπία και τους επιβλητικούς τους όγκους, παραθαλάσσια χωριά που μαγεύουν με τις δαντελωτές ακρογιαλιές και τα απάνεμα γραφικά λιμανάκια τους. Δεν είναι τυχαίο ότι η Θεσπρωτία διαθέτει σημαντικές τουριστικές υποδομές και προσελκύει επισκέπτες καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Όποτε κι αν επισκεφθείτε την Ηγουμενίτσα την πρωτεύουσα του νομού, την Πέρδικα ένα αξιόλογο παραθαλάσσιο θέρετρο, τα Σύβοτα μια δημοφιλή περιοχή που περιστοιχίζεται από τέσσερα καταπράσινα νησάκια , την Παραμυθιά που ξεχωρίζει για το παραδοσιακό ηπειρωτικό της χρώμα, τη Σαγιάδα το γραφικό ψαροχώρι με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, το Σούλι το ένδοξο και ηρωικό χωριό κ.α. θα εκπλαγείτε από τις εναλλαγές των τοπίων αλλά και από τη πληθώρα δραστηριοτήτων που μπορείτε να αναπτύξετε ώστε να περάσετε δημιουργικά την παραμονή σας στη Θεσπρωτία.

Ποταμός Αχέροντας (Γλυκή)

Ο ποταμός Αχέροντας πηγάζει από τις ορεινές περιοχές του νομού Ιωαννίνων, και μετά από ταξίδι 64 χλμ. εκβάλλει στο Ιόνιο Πέλαγος, δημιουργώντας πολλά οικοσυστήματα στα οποία επιβιώνουν πολλά είδη φυτών και ζώων.

Ο ποταμός διασχίζει την κοιλάδα που δημιουργείται ανάμεσα στις οροσειρές της Δυτικής Ηπείρου, και κοντά στο χωριό Τρίκαστρο (στα σύνορα ανάμεσα στους νομούς Ιωαννίνων, Πρέβεζας και Θεσπρωτίας), εισέρχεται σε μια εντυπωσιακή ρεματιά που σχηματίζεται ανάμεσα στα βουνά της Παραμυθιάς και του Σουλίου. Αυτή η περιοχή, τα ‘Στενά του Αχέροντα’, είναι ένα τοπίο σπουδαίας φυσικής ομορφιάς και οικολογικού ενδιαφέροντος. Η έξοδος των στενών είναι κοντά στο χωριό Γλυκή.

Ο ποταμός ήταν το πέρασμα μέσω του οποίου ο Χάροντας οδηγούσε τις ψυχές στην Αχερουσία λίμνη, στα βάθη της οποίας βρισκόταν το βασίλειο του Άδη. Γι΄αυτόν το λόγο, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα, ο πιο σημαντικός τόπος λατρείας των ψυχών των νεκρών και των θεών του κάτω κόσμου και της επικοινωνίας με τους νεκρούς, χτίστηκε πάνω από ένα σπήλαιο (στην συμβολή των ποταμών Κοκιτού και Αχέροντα) στην βορειοδυτική πλευρά της Αχερουσίας λίμνης.

Σε πολλά σημεία του ποταμού, όπου η ροή είναι ομαλή, σχηματίζονται νερότρυπες και μικρές πισίνες, που είναι ιδανικοί τόποι κατοικίας για πολλά αμφίβια και ψάρια.

Ο ποταμός Αχέροντας, στο σημείο των ‘Στενών’, θεωρείται ως μια ενδιαφέρουσα κατάβαση για τους λάτρεις του καγιάκ (επίπεδο δυσκολίας 5). Είναι ακόμη κατάλληλος για ράφτιγκ από την έξοδό του από τα ‘Στενά’ κοντά στην Γλυκή μέχρι τις εκβολές του ποταμού.

Νεκρομαντείο

Βρίσκεται κοντά στο χωριό Μεσοπόταμος.

Ήταν το πιο φημισμένο νεκρομαντείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Τα περισσότερα ευρήματα αντιπροσωπεύουν την εποχή της μεγάλης ακμής του στο 3ο και 2ο αι. π.Χ. Υπάρχουν όμως και ευρήματα του τέλους του 4ου αι. ή των αρχών του 3ου αι. π.Χ. Στο τέλος του 3ου αι. π.Χ. σημειώθηκαν προσθήκες. Ο χώρος της αυλής κατοικήθηκε και πάλι τον 1ο αι. π.Χ. Ο Ηρόδοτος βεβαιώνει τη λειτουργία του ιερού στον 8ο αι. π.Χ. που επιβεβαιώνεται και από τα ειδώλια της Περσεφόνης και τη 'Νεωνια' της Οδύσσειας. Μερικά μυκηναϊκά όστρακα και ένα μυκηναϊκού τύπου χάλκινο ξίφος οδηγούν στο 13ο αι. π.Χ. Το ελληνιστικό ιερό πυρπολήθηκε από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ. Ένας πολυγωνικός ορθογώνιος περίβολος περιβάλλει ένα τετράγωνης κάτοψης κτίριο, το κυρίως ιερό. Το κτίριο αυτό χωρίζεται με δυο παράλληλους τοίχους σε μία κεντρική αίθουσα και δύο πλάγια κλίτη, που χωρίζονται πάλι με ενδιάμεσους τοίχους σε τρία δωμάτια. Κάτω από την κεντρική αίθουσα βρίσκεται μία ισομεγέθης υπόγεια αίθουσα, λαξευμένη στο βράχο. Δεκαπέντε πώρινα τόξα στηρίζουν την οροφή της υπόγειας κρύπτης. Το κτίριο χρονολογείται στο τέλος 4ου με αρχές 3ου αι. π.Χ. Στο τέλος του 3ου αι. π.Χ. προστέθηκε Δ του αρχικού ιερού ένα συγκρότημα με μια κεντρική αυλή γύρω από την οποία υπήρχαν δωμάτια και αποθήκες.

Αξιοπρόσεκτη είναι η τριμερής διάρθρωση του οικοδομήματος που υπέβαλλε τη ζοφερή ιδέα του Κάτω Κόσμου. Η σωματική και ψυχική δοκιμασία κατά την πολυήμερη παραμονή στα σκοτεινά δωμάτια του νεκρομαντείου, η απομόνωση, οι μαγικές πράξεις, οι προσευχές και οι επικλήσεις, η περιπλάνηση στους σκοτεινούς διαδρόμους, η κοινή πίστη στην εμφάνιση των νεκρών δημιουργούσαν στον προσκυνητή την κατάλληλη ψυχική προδιάθεση. Σε αυτό συνέτεινε πολύ η ειδική δίαιτα, στην οποία υποβάλλονταν ο προσκυνητής. Οι ανασκαφές στην κορυφή του βράχου κατά τα έτη 1953-64 και 1976-1977 διεξήχθησαν από τον Σ.Ι.Δάκαρη για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Αναστηλωτικές εργασίες στο νεκρομαντείο πραγματοποιήθηκαν κατά τα έτη 1975, 1976, 1977 και 1978.

Χωριά Σουλίου

Βρίσκονται στον δρόμο από Παραμυθιά προς Γλυκή. Πριν φράσουμε Γλυκή στρίβουμε αριστερά στην σχετική ταμπέλα.

Τα Σουλιωτοχώρια υπήρξαν μια ΄ομοσπονδία΄ χωριών στο οροπέδιο που σχηματίζεται στη συμβολή του Αχέρωντα με το Τσαγγαριώτικο ρέμα. Ιδρύθηκαν τον 16ο αιώνα, από πληθυσμούς που προέρχονταν από τις πεδινές περιοχές της Ηπείρου. Δημιουργήθηκαν συνολικά 11 χωριά με πρωτεύουσα το Σούλι, το οποίο είχε περίπου 12.000 κατοίκους.

Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι Σουλιώτες αντιστέκονταν για χρόνια στις συνεχείς προσπάθειες των Σουλτάνων και των Πασάδων της Ηπείρου να τους υποτάξουν. Ηττήθηκαν τελικά το 1803 από τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους.

Παραδείγματα της αυτοθυσίας και της θέλησης για ελευθερία ήταν η ανατίναξη του μοναστηριού στο Κούγκι και η ομαδική θυσία των Σουλιωτισσών στον βράχο του Ζαλόγγου.

Οι Σουλιώτες επέστρεψαν στα χωριά τους το 1820, μετά από συμμαχία με τον Αλή Πασά εναντίον του Σουλτάνου. Και σε αυτόν τον αγώνα τους όμως ηττήθηκαν και το 1822 εγκατέλειψαν οριστικά τα χωριά τους. Σήμερα, μόνο ένα από τα Σουλιωτοχώρια, η Σαμονίβα, κατοικείται από ελάχιστους κατοίκους.

Γιτάνη

Βρίσκεται στον δρόμο από Ηγουμενίτσα προς Σαγιάδα. Μόλις περάσουμε την γέφυρα (φράγμα) του Καλαμά στρίβουμε δεξιά στην σχετική ταμπέλα, 1 χλμ. νοτιοανατολικά.

Η δεύτερη, κατά σειρά αρχαιότητας, πρωτεύουσα της αρχαίας Θεσπρωτίας έχει ταυτιστεί με τον περιτειχισμένο οικισμό έκτασης 300 στρεμμάτων που είναι χτισμένος στη συμβολή του Καλπακιώτικου με τον Καλαμά, πολύ κοντά στο αρδευτικό φράγμα. Ο οικισμός, που ιδρύθηκε στο β΄ μισό του 4ου π.Χ. αι. σύμφωνα με το ιπποδάμειο σύστημα και γνώρισε μεγάλη ακμή κατά την ελληνιστική περίοδο, καταστράφηκε πιθανόν το 167 π.Χ. μαζί με πολλές ακόμα πόλεις της Ηπείρου.

Τα πολυγωνικά τείχη σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση, ενώ οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως μία στοά στο χώρο της αρχαίας αγοράς, δύο δημόσια οικοδομήματα, μικρό ναό, ιδιωτικές κατοικίες καθώς και τμήμα του λίθινου κοίλου του θεάτρου της πόλης, χωρητικότητας 5.500-6.000 θεατών. Ο πλούτος και η πολυτελής διαβίωση των κατοίκων καθρεφτίζεται στην ποιότητα κατασκευής των δημοσίων κτιρίων και στον πλούτο των κινητών ευρημάτων.

Κάστρο Ντόλιανης

Το κάστρο της Ντόλιανης βρίσκεται σε φυσικά οχυρό λόφο ύψους 85μ., δίπλα από τον Καλαμά, ανάμεσα στα χωριά Αγ. Γεώργιος και Πηγαδούλια. Προστατεύεται με τείχος της υστεροκλασικής-ελληνιστικής εποχής, που κατά διαστήματα ενισχύεται μα ορθογώνιους πύργους.

Ο οικισμός -από κάποιους μελετητές ταυτίζεται με την αρχαία Φανωτή- επέζησε και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ενώ η θέση κατοικήθηκε εκ νέου στη μεταβυζαντινή περίοδο, από την οποία σώθηκαν αρκετά οικοδομικά κατάλοιπα, ορατά ακόμα και σήμερα.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η οχύρωση του οικισμού με την κεντρική τοξωτή πύλη και τους δύο τετράγωνους πύργους, ενώ στο εσωτερικό της ακρόπολης αρχαία και νεότερα κτίρια μαρτυρούν τη συνεχή κατοίκηση του χωριού από την αρχαιότητα μέχρι τα νεότερα χρόνια.

Μοναστήρι Γηρομερίου

Η Ιερά Μονή Γηρομερίου ιδρύθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα (μεταξύ 1310 και 1320), από το Νείλο τον Ερειχιώτη, στην εποχή της ακμής του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Αποτέλεσε σημαντικό μοναστικό κέντρο και έφτασε στην μεγαλύτερη ακμή της στα μέσα του 16ου αιώνα, εποχή κατά την οποία, κατά τον Θεοδόσιο Ζυγομαλά, αριθμούσε περίπου 300 μοναχούς. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι τοιχογραφίες που χρονολογούνται το 1679.

Από την αρχή της ιδρύσεώς της υπαγόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ως Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή και αργότερα (18ος αι.) ως έδρα Πατριαρχικής Εξαρχίας. Στην δικαιοδοσία της ανήκαν 12 χωριά της επαρχίας και η πόλη των Φιλιατών.

Το έτος 1800, η Μονή έγινε έδρα της Επισκοπής Γηρομερίου, υπαγόμενη στη Μητρόπολη Ιωαννίνων, με την ίδια έκταση στη δικαιοδοσία της. Από τότε και μέχρι το 1895 που οριστικά καταργήθηκε, είχε διάφορες εναλλαγές, άλλοτε έδρα Επισκοπής και άλλοτε Εξαρχίας. Το 1928 με απόφαση του Πατριαρχείου, παραχωρήθηκε στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος και σήμερα ανήκει στην δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.

Μεγάλη, τέλος, ήταν η προσφορά της Μονής στην περιοχή της Θεσπρωτίας σε όλη τη μακραίωνη ιστορία της, συμβάλλοντας στη διατήρηση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των κατοίκων. Χαρακτηριστική ήταν η λειτουργία του Κρυφού Σχολειού και της Ιερατικής Σχολής, μέσα στο χώρο της Μονής. Ακόμη, με ενέργειες κάποιων Εξάρχων και με έξοδα της Μονής λειτουργούσαν σχολεία σε ορισμένα από τα χωριά της περιοχής.

Πρόκειται για μια πανέμορφη μονή χτισμένη στην πλαγιά μιας χαράδρας και με καταπληκτική θέα σε ένα καταπράσινο δάσος. Αξίζει να την επισκεφτείτε! Η μονή βρίσκεται στον δρόμο προς Φιλιάτες. 4-5 χιλιόμετρα πριν φτάσουμε Φιλιάτες στρίβουμε δεξιά και ακολουθούμε τις πινακίδες που μας οδηγούν στο μοναστήρι.

Ηγουμενίτσα

Η πύλη εισόδου από την Δύση στην Ελλάδα, με ένα σύγχρονο λιμάνι που σφύζει από ζωή. Είναι η πρωτεύουσα της Θεσπρωτίας με περίπου 15000 κατοίκους. Εδώ χτυπά η καρδιά της τουριστικής κίνησης και της νυχτερινής ζωής της Θεσπρωτίας.

 

Σύβοτα

Αναμφισβήτητα αποτελεί ένα από τα ωραιότερα μέρη της Ελλάδας. Δεκάδες μικρές παραλίες σε συνδυασμό με το πράσινο των λόφων και το γαλάζιο της θάλασσας συνθέτουν το πανέμορφο τοπίο των Συβότων. Το χαρακτηριστικό των Συβότων είναι ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών πολύ κοντά στην ακτή που μπορεί να επισκεφτεί κανένας και με βάρκα. Μάλιστα στο ένα από αυτά μπορεί να πάει κάποιος και κολυμπώντας. Τα Σύβοτα είναι γνωστά από την αρχαιότητα. Εκεί είχε γίνει η περίφημη ναυμαχία των Συβότων μεταξύ Κερκυραίων και Κορινθίων το 433 π.Χ.

Για να φτάσουμε Σύβοτα παίρνουμε τον δρόμο Ηγουμενίτσα – Πρέβεζα και μόλις περάσουμε την Πλαταριά στρίβουμε δεξιά στην σχετική ταμπέλα.

Σαγιάδα

Η Σαγιάδα αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό λιμάνι λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Βρίσκεται απέναντι από την πόλη της Κέρκυρας μέσω της οποίας διακινούνταν ο κύριος όγκος του βενετικού εμπορίου. Σήμερα είναι ένα πολύ γραφικό ψαροχώρι με καταπληκτικό τοπίο όπου μπορείτε να απολαύσετε ολόφρεσκα ψάρια σε οικονομικές τιμές.






ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Σε λίγο πιο μακρινές διαδρομές, εκτός Θεσπρωτίας, μπορείτε να επισκεφτείτε:

Πάργα

Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νότια της Πέρδικας. Δεν ενδείκνυται για ήσυχο τουρισμό αλλά για εκείνους που ζητάνε έντονη ψυχαγωγία, έχει πολύ κόσμο, πολλά καταστήματα, αλλά και υψηλές τιμές. Εκεί μπορείτε να επισκεφτείτε το πανέμορφο κάστρο της!

 

 

Ζάλογγο

Ιστορικό ορεινό χωριό. Βρίσκεται στον παλιό εθνικό δρόμο Ηγουμενίτσας – Ιωαννίνων.

Στο βράχο απ΄όπου έπεσαν οι Σουλιώτισσες με τα παιδιά τους, κυνηγημένες από τ’ ασκέρια του Αλή πασά που αθέτησε το λόγο του και καταδίωξε τους Σουλιώτες το Δεκέμβρη του 1803, όταν έπεσε το Σούλι από προδοσία, υψώνεται μνημείο του γλύπτη Ζογγολόπουλου, που παριστάνει το χορό του Ζαλόγγου. Οι Σουλιώτες ξεκίνησαν χωρισμένοι σε τρεις ομάδες, η μια από αυτές, αποτελούμενη από 800 Σουλιώτες, με αρχηγό τον Κουτσονίκα, κατευθυνόταν προς την Πάργα που την κατείχαν οι Ρώσοι, και στάθηκε στο Ζάλογγο για να αναπαυθεί. Για να διαφύγουν την καταδίωξη των Αλβανών του Αλή πασά, οι Σουλιώτες οχυρώθηκαν στο μοναστήρι της κορυφής, όπου αντιστάθηκαν επί δυο μέρες. Στις 18 Δεκεμβρίου, μια ομάδα, υπό τον Κίτσο Μπότσαρη, κατόρθωσε να διασπάσει τον κλοιό και 147 άντρες έφθασαν στην Πάργα. Όσοι απόμειναν στην μονή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ 57 γυναίκες κατέφυγαν σ’ένα βράχο στην κορυφή που ονομάζεται Στεφάνι. Για να μην πέσουν στα χέρια των Αλβανών και αφού έριξαν τα παιδιά τους στο βάραθρο του ποταμού Αχέροντα, πήδησαν κι αυτές, κατά την παράδοση χορεύοντας, η μια μετά την άλλη στον γκρεμό.

Στη Νότια πλαγιά του Ζαλόγγου βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Κασσώπης. Όπως προκύπτει από τις μέχρι τώρα ανασκαφές, χτίστηκε πριν από τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. Υπήρξε ισχυρό ελληνιστικό κέντρο που καταστράφηκε μαζί με τις άλλες ηπειρώτικες πόλεις από τους Ρωμαίους κατακτητές.

Παξοί – Αντίπαξοι

Οι Παξοί αποτελούνται από σύμπλεγμα νησιών και βραχονησίδων, με κυριότερα τους Παξούς και τους Αντίπαξους. Οι Παξοί και οι Αντίπαξοι αποτελούν επαρχία του νομού Κέρκυρας και σχηματίζουν το δήμο Παξών. Βρίσκονται στο Ιόνιο πέλαγος, νότια της Κέρκυρας (7 μίλια από το Κάβο Μπιάνκο). Από την Πάργα, οι Παξοί απέχουν 12 μίλια και αποτελούν μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδρομή. Θα βρείτε πολλά φυσικά λιμανάκια, πεντακάθαρες παραλίες, γραφικά χωριά και οικισμούς αλλά και ενδιαφέροντες γεωλογικούς σχηματισμούς όπως σπηλιές κ.α.

Μπορείτε να πάτε είτε από Πάργα, είτε από Σύβοτα, είτε από Ηγουμενίτσα απ’όπου υπάρχουν συχνά δρομολόγια. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα μετάβασης και από Πέρδικα, ύστερα από συνεννόηση μαζί μας.

Επίσης μπορείτε να επισκεφτείτε:

  • Την αρχαία Δωδώνη με το Θέατρο (στα Ιωάννινα)
  • Την Αρχαία Νικόπολη (Ρωμαϊκή πόλη στον Νομό Πρέβεζας)
  • Τα Ζαγοροχώρια (στα βόρεια του Νομού Ιωαννίνων)
  • Την λίμνη των Ιωαννίνων καθώς και το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας με τα κέρινα ομοιώματα του Παύλου Βρέλλη
  • Το σπήλαιο του Περάματος λίγο έξω από τα Γιάννενα
  • Το Μέτσοβο Ιωαννίνων
  • Το φαράγγι και τον Εθνικό Δρυμό του Βίκου – Αώου

Άλλες δραστηριότητες:

  • Ιππασία
  • Rafting
  • Canoe
  • Αεροπτερισμό
  • Βαρκάδα
  • Ορειβασία
  • Θαλάσσια σπορ
  • Καταδύσεις

Μοναδικοί Επισκέπτες
39412
 
Αρχή | Τα ενοικιαζόμενα | Διαμονή – Δωμάτια | Υπηρεσίες | Πέρδικα – Αξιοθέατα | Παραλίες | Ευρύτερη Περιοχή
Πρόσβαση | Φωτογραφίες | Πληροφορίες | Τιμοκατάλογος | Επικοινωνία | Κρατήσεις | Αρχική Σελίδα
Handcrafted by SpiderWeb.gr   Powered By DixanSoft.com